MORE IMAGES / JOS FOTOGRAFIJA >
Nowadays Shtoy is a socially interesting place, a temporary harmonious “autonomous zone” for Serbs, Albanians, Kosovo-Albanians, Bosnians, Montenegrins and Croats during the summer vacation. This creates a unique mixed situation that can rarely be seen anywhere in today’s situation of constant political tensions.
During 20 days, the embroidery office opened its proverbial doors to the public at Stoj, talking to workers and vacationers, collecting impressions, stories and drawings, and transforming them into a large scale tapestry. The materials that were used were locally recycled materials, obtained from two different tailor-shops from Ulcinj. This gives the tapestry a different look than previous Documentary Embroidery works. We embroidered in several local businesses, talking to workers and locals about the nature of the place. The embroideries made depict a variety of issues such as the changing of the street-names (as a result of the changing of the population), the effects of tourism on infrastructure and on the natural sphere and many others.
U odnosu na dosadasnje poduhvate dokumentarnog veza stojska tapiserija
je specificna jer je radjena na tekstilnim restlovima nabavljenim iz lokalnih
snajderskih radnji koje su u letnjem periodu uglavnom dobijale poslove
prepravljenja dugih pantalona u sorceve. Na ovim komadima nejednakih velicina
i formi (predominantno restlova farmerki) iz dana u dan vezli su se partikularni
detalji iz lokalnog zivota o kojima se nasiroko diskutovalo sa lokalnim
prolaznicima, namernicima, prodavcima, komsijama, ugostiteljima. A ovi
delovi su se malo po malo spajali jedan sa drugim u tapiseriju velikog
formata. Tako je izmedju ostalog zabelezena istorija menjanja naziva ulica
u Donjem Stoju, naizmenicne migracije turista (iz eks-Ju regiona) tokom
leta i ptica tokom zime ciji dolazak takodje povlaci i najezdu lovaca,
onda ‘Bostan fontana’ (specifican nacin prodavanja lubenica
na putu), prica o jednoj sovi koja je nasla svoje staniste u odzaku te
zbog nje vlasnik kuce ne lozi vec 10 godina, zatim prizor iz lokalne ‘mitologije’
na terasi Hotela Galeb gde su se lokalni mladici takmicili u stilu, sarmantnosti
i ucili jedni od drugih, varietet jela koja se spremaju u jednoj stojskoj
tepsiji, itd. Tekstualni zapisi na tapiseriji ne postuju jezicku koherentnost
te se sadrzaj moze citati na raznim lokalnim jezicima i narecjima.
Special thanks to Vahida Nimanbegu, Nebojša Milikić, Njegovo Visočanstvo Zlaja, Filip, Duško and Ivana Kamber, Mira and Zvonko Rondić, Ivana, Branko and Aleksa Branković, the staff of Noki Burek, Anja for the report, Maja for the textile remnants, Samir Dabović, and many others.
